Isla Chiloé

We hebben een grote tas eten ingeslagen voor de oversteek van Puerto Chacabuco naar Quellón op Isla Chiloé. Chiloé is het op één na grootste eiland van Zuid Amerika na Vuurland. De dertig uur aan boord lijken voorbij te vliegen: het uitzicht op de fjorden en de ontelbare watervallen is geweldig. De eerste dag weeft de wind een dikke wolkendeken tussen de eilandjes en bossen terwijl we de volgende ochtend door de eerste zonnestralen gewekt worden en we de rest van de vaart van een strak blauwe lucht kunnen genieten. De veerboot legt onderweg aan in een hand vol havens van kleine eilandjes en dorpen zonder toegangsweg. Vanaf het dek vangen we een glimp op van de plekken waar de klok met een heel andere snelheid voort lijkt te tikken. De bont gekleurde huizen zijn verbonden met lange houten loopplanken, wegen ontbreken er. De enige mogelijkheid is transport over het water.

Tegen de avond bereiken we Quellón en kamperen met een mooi uitzicht op de haven en een paar vulkanen die opdoemen vanuit het vasteland. Over regen en wind lijken we ons de komende dagen niet druk te hoeven maken. Vier kilometer ten zuiden van Quellón eindigt de Panamericana, de lange noord-zuid verbinding die begint in Fairbanks, Alaska. We bezoeken het monument aan het einde van de weg en krijgen prompt een certificaat uitgereikt. We staan elkaar even vreemd aan te kijken en fantaseren over hoe het zou zijn om de volledige route af te leggen. Iets voor later misschien? We vervolgen onze weg richting Chonchi, maar onze lift komt tot een abrupt einde als de chauffeur besluit een andere route te nemen. We stranden halverwege en hebben er een beetje de pest in. Na een poosje stopt een kleine vrachtwagen die aanbiedt ons achter in de gesloten laadruimte mee te nemen. We staan op het punt vriendelijk te bedanken als de deuren van de laadruimte openzwaaien en Ines, Theo en twee Chileense lift-compañeros ons begroeten! Enigszins sprakeloos klauteren we in de vrachtwagen. Op naar Chonchi waar we de eerste houten kerkjes bezoeken. Het eiland herbergt een aantal kleine houten kerken die vanwege hun architectuur en historie van groot belang zijn en waarvan er in 2001 zestien op de Unesco werelderfgoedlijst werden geplaatst. Op Isla Lemuy stippelen we een tweedaagse wandeling uit om het leven op het eiland te proeven en drie kerkjes te bezoeken. We eindigen onze dag op een afgelegen camping bij Detif op het zuidelijkste puntje van het eiland. Boven aan de klif genieten we van het uitzicht en maken ons op voor de wandeling terug. Eenmaal terug in Chonchi proeven we de bekende Licor de Oro en zetten de zeevruchten en curanto op ons lijstje van gerechten die we nog moeten gaan proberen.

Chiloé is een eiland van mythes en legendes, overal duiken er figuren op met bijzondere krachten en eigenschappen. Vaak romantisch of seksueel van aard en in het verleden vast een ontzettend handige manier om de een of andere verrassende zwangerschap te verklaren. Eén bekende legende over een klif aan de westkust van het eiland waar een schipper deze wereld met het hiernamaals verbindt inspireerde een kunstenaar tot de Muelle de las Almas: een brug naar nergens. We bezoeken Cucao en Muelle de las Almas samen met Andres en zijn moeder Rebecca, die eerder op de dag zo vriendelijk waren ons mee te nemen van Chonchi richting de kust. De twee lijken ons gezelschap maar wat gezellig te vinden en na de dag grotendeels samen te hebben doorgebracht worden we uitgenodigd voor de lunch! Op aanraden van Andres eten we ceviche, rauwe vis en zeevruchten bereid in citroensap en ui. We zijn in eerste instantie een beetje huiverig, maar de vers bereide ceviche is verrukkelijk. Vooral met een vleugje merkén, typisch pikante Chileense kruiden. Samen met Rebecca en Andres proosten we op onze honderdste reisdag. We blijven een nachtje op de camping in Cucao en wandelen over het gigantische strand en realiseren ons dan pas dat we voor het eerst aan ‘de andere kant’ van de Pacifische oceaan staan.

De vertegenwoordiger die ons meeneemt in Cucao blijkt na een kleine spraakverwarring graag bereidt zijn route een beetje aan te passen. Op die manier kunnen wij in Chonchi onze bagage oppikken om vervolgens mee te rijden tot Castro, Chiloés hoofdstad. We bezoeken nog één kerkje en de kathedraal en proberen wéér de verse zeevruchten en vis in de haven en plannen een laatste stop op het eiland in Ancud. Chiloé heeft door de rijke historie, het vissersleven en de bijzondere natuur een eigen identiteit binnen Chili ontwikkeld. De verse vis en zeevruchten waren voor ons in ieder geval een van de hoogtepunten, dus vragen we in Ancud om advies voor het eten van curanto. Traditioneel bereid in een gat in de grond, een bodem met gloeiend hete stenen, daarop een laag schelpen en mosselen bedekt met grote bladeren van de Nalja-plant en tot slot grote stukken vlees en worst om zo een aantal dagen te garen. Wij eten de curanto de olla, bereid in een stenen pot in de oven. Net iets makkelijker te bereiden en zeker niet minder lekker. Een toepasselijk en smakelijk afscheid van Chiloé, maar niet zonder bezoek aan het museum over de eerder genoemde kerkjes waarvan we er uiteindelijk zeven bezochten: De andere verbindende factor van ons verblijf op het eiland.

6 thoughts on “Isla Chiloé

  1. Wat mooi allemaal kom er nu pas achter hoe ik het kan zien sorry ?. Maar zie nu hoe mooi jullie reis weer is geniet ervan en kom goed terug dikke ?en knuffel van ons
    Gr Bert en Gerda

  2. Wat een mooie foto’s vooral die van de huisjes en het goed gevulde bord van Ruben?.
    Steeds weer geniet ik van jullie verhalen. Dikke poen van ons?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *