Keep on walking in Argentina

De Argentijns-Chileense grens en de guanaco’s langs de weg zijn een welkome afwisseling als we door de eindeloze steppe van zuid-Patagonië rijden. Soms komt er een houten poort voorbij, waarachter een ogenschijnlijk eindeloze weg richting een grote ranch met tot de verbeelding sprekende namen als ‘Estancia El Cóndor’ en ‘Estancia el Ombu de Areco’ begint. Eenmaal in El Calafate zoeken we samen met Ines en Theo een kampeerplek en besluiten de komende dagen gebruik te gaan maken van de grillplekken op de camping. El Calafate blijkt een klein toeristenbolwerk met talloze souvenierwinkeltjes, smakelijke ijssalons en hippe bars. Als we besluiten een rondje door het centrum te wandelen komen we even later een beduusde Ines en Theo tegen: één van de vele straathonden besloot een hapje te gaan eten in hun tent en vernielde daarbij het tentzeil. De volgende tentreparatie wordt uitgevoerd en al het eten wordt vanaf nu in een drybag hoog in een boom bewaard.

Voor de volgende dag huren we met z’n vieren een auto om de Perito Moreno gletsjer te bezoeken. Zo drukken we de kosten én hebben de mogelijkheid een mooie omweg via Lago Roca te rijden. We speuren een poosje totdat we het wandelpad naar een heuvel aan het meer gevonden hebben en picknicken met een heerlijk uitzicht op de gletsjer en de omliggende bergen. Als we tegen drie uur de ingang van het Parque National Los Glaciares bereiken komen ons de bussen terug naar El Calafate tegemoet. De grootste drukte bij de gletsjer is voorbij en wij hebben alle tijd om de reusachtige ijsplaat te bewonderen. De Perito Moreno gletsjer beweegt met een snelheid van ongeveer twee meter per dag richting het Lago Argenrino, met als gevolg dat er een paar keer per uur kleine en grote brokken ijs afbreken. Met de camera in de aanslag proberen we het schouwspel vast te leggen en zijn na een aantal pogingen net op tijd om onder luid gebulder een groot stuk ijs in het meer te zien breken. De verschillende wandelpaden bieden niet alleen een uitzicht op het zeventig meter hoge front van de gletsjer, maar ook op de uitgestrekte ijsmassa die dertig kilometer ver de bergen in strekt tot het zuid-Patagonische ijsveld.

 

Door het uitstapje richting Lago Roca en een uitgebreide fotoshoot met onze huurauto rijden we pas tegen tienen de camping in El Calafate op. De auto brengen we morgen wel terug, maar voor de geplande BBQ is het te laat. Theo – of eigenlijk Theo’s oma – nodigt ons uit voor de ‘tenedor libre’ in het restaurant bij de camping. Letterlijk vertaald ‘vrije vork’, dus all-you-can-eat van het saladebuffet maar vooral van de grill. Grote lappen mals vlees, ribs en chorizos worden onophoudelijk bereid en binnen een oogwenk verorberd door de gasten. Een gezellige avond als passende afsluiting op een mooie dag! De oever van het Lago Argentino aan de rand van El Calafate huisvest een grote groep flamingo’s en tal van andere vogels die we natuurlijk nog willen bewonderen. Verder zijn onze plannen voor de laatste dag in het stadje beperkt dus is er eindelijk tijd voor onze eigen asado. Lekker vuurtje stoken en stokbrood met salades naar binnen werken voordat het vlees klaar is terwijl ons het echte campinggevoel besluipt. Ines en Theo bereiden het dessert voor: opengesneden banaan (met schil), gevuld met blokjes chocolade die vervolgens smelt op de asado. Een kwartiertje later tovert het uitlepelen van de chocobananen een brede grijns op onze gezichten die niet onder doet voor de smile bij de eerste blikken op de Perito Moreno gletsjer.

We wagen een poging om al liftend de 220 kilometer naar El Chaltén af te leggen. Met succes, want na twintig minuutjes stopt er een lieve familie uit Buenos Aires die ons meeneemt en regelmatig stopt voor een fotomomentje als het de Cerro Fitzroy en Cerro Torre in de verte opdoemen. Ook in El Chaltén nemen we intrek op een camping en kiezen we zorgvuldig een plekje met voldoende beschutting tegen de wind. Tegen de avond bestuderen we de wandelkaart van de omgeving samen met Theo en Ines die ondertussen ook succesvol naar El Chaltén gelift zijn. Onze plannen houden niet lang stand als Nadieh de volgende dag regelmatig de baños op de camping moet opzoeken. Op 24 december verruilen we ons kleine tentje voor een groot luxe bed in de Pudu Lodge als kerstkadootje voor onszelf. Na een lang en warm bad voelt Nadieh zich een stuk fitter en besluiten we een tafel voor twee te reserveren voor een heerlijk kerstdiner op heiligavond. Maar niet voordat we alle twee een uurtje door El Chaltén struinen voor de kerstinkopen en Ruben van lege dozen Patagonia Weissbier een kerstboom knutselt op de hotelkamer.

Als we fris gedoucht aan de cocktail de langostinos y guacamole beginnen, beginnen we eindelijk in de echte kerstsfeer te komen. Tegen de tijd dat het hoofdgerecht met smaak verorberd is en we bij een nagerecht van marquise de chocolate voor Ruben en milhojas de manzana voor Nadieh met een glas champagne proosten op een geweldige reis is het kerstgevoel compleet. Het is bijna middernacht en ijskoud als we terug zijn in de Pudu Lodge en kruipen snel onder de dekens. Na het kerstontbijt skypen we met het thuisfront in Wijlre en Lemiers en daarna is het uitpakken geblazen. Een verzameling koekjes, nootjes, bier en chocola duikt op onder de Patagonia Weissbier kerstboom, terwijl Nadieh ondertussen de prijs lijkt te moeten betalen voor een iets te uitgebreid kerstdiner dat waarschijnlijk een dagje te vroeg kwam. Het verblijf in de hotelkamer is een goede gelegenheid om ons tentzeil vakkundig te repareren met de reparatiedelen en lijm die we in Puerto Natales kochten. De lijm wisselt heen en weer tussen ons en Theo en Ines, net als de toepasselijke kerstkadootjes: Yerba Mate en zelfgemaakte cookies voor ons, Bon-o-bons en een dikke stift voor de liftbordjes voor Ines en Theo.

Ondertussen is Nadieh weer bijna de oude en besluiten we langzaam te beginnen aan waar we eigenlijk voor kwamen: wandelen. De Mirador de Los Cóndores en Los Águilas, de Chorillo del Salto waterval en Laguna Capri als dagwandelingen om weer te wennen aan de bergen en de rugzak, om vervolgens een driedaagse tocht langs Laguna de los Tres en Laguna Torre te maken. Terecht de bekendste en drukste uitzichten rond El Chalten, al speelt het weer niet helemaal mee en blijven de scherpe pieken van Cerro Fitzroy en Cerro Torre verscholen in de grijze wolkenmassa. Ondertussen loopt 2018 ten einde en besluiten we 2019 nog in El Chaltén te beginnen. De nieuwe keuken van Camping El Relincho biedt decor voor een uitgebreid kookfestijn en we maken de halve camping een beetje jaloers als we een grote reep chocolade au-baine-marie beginnen te smelten voor een chocoladefondue met vers fruit. We luiden het nieuwe jaar in met Ines & Theo en Reuben & Claire uit Schotland, die we eerder deze week op de camping leerden kennen. Tegen tweeën verruilen we de shelter op de camping tegen een loods in het dorp waar een feestje plaatsvindt waar we het tot vijf uur volhouden. Nog best een prestatie, aangezien onze biologische klok door het wekenlang kamperen synchroon loopt met de zonsopkomst en ondergang. Één en twee januari staat er een laatste tweedaagse tocht naar Laguna Torro op het programma, met beter weer en dus een beter, véél beter uitzicht en een heerlijk begin van een nieuw jaar waar hopelijk nog heel veel mooie uitzichten, wandelingen en kamperen en geïmproviseerde ‘culinaire hoogstandjes’ zullen volgen.

5 thoughts on “Keep on walking in Argentina

  1. Super leuk om jullie blog te lezen! Wat een avontuur! Gaaf dat jullie nog een hele weg omhoog te gaan hebben voordat jullie uberhaupt in wat bewoondere wereld terecht komen. Geniet ervan! En het wordt uiteindelijk warmer ;).

  2. Wat een schitterde foto van de gletsjer en op de andere foto’s Zie ik alleen maar blijde en gelukkige gezichten.
    Hoef echt niet te vragen of jullie genieten.??

  3. wat geweldig dat je er steeds weer uitkomt naar (teveel) of (verkeerd) eten Nadieh Chapeau
    maar je hebt natuurlijk een goede begeleider!!!
    Ben weer erg benieuwd naar het volgende verhaal en foto’s

  4. Leuk verhaal en een prachtige kerstboom. Het gaat gelukkig weer goed met je Nadien, kun je weer volop genieten van jullie mooie avontuur.

    Groetjes Oma, Marion en Marco ?

  5. gelukkig is het weer goed met je Nadieh het is fijn dat jullie het zo leuk hebben genieten maar wij verheugen ons weer op jullie volgende avontuur en de prachtige foto`s. groetjes en een dikke knuffel van Wiel en Marjan

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *