Walking in Chile

Aangezien Porvenir – ons ultieme en na twee dagen bereikte liftdoel – niet echt een toeristenbestemming is, kost het wat moeite erachter te komen wanneer er een veerboot naar Punta Arenas vertrekt. Uiteindelijk vragen we in een aantal winkeltjes, een museum en de cafetaria om informatie. De grote gemene deler is dat er vanavond een veerboot vertrekt, en de volgende pas over een paar dagen. Eigenlijk hadden we een nachtje willen blijven, maar we besluiten een snel rondje door Porvenir te wandelen en tegen vijven richting de haven te lopen, anderhalf uur vechten tegen de wind totdat we even kunnen opwarmen in de veerbootterminal. De tickets zijn uitverkocht dus we moeten even afwachten of er plekjes vrij komen. Uiteindelijk mogen we aan boord van de kleine veer en varen we de Straat van Magellan op. Als kers op de taart worden we een poosje begeleidt door Commerson dolfijnen. In Punta Arenas staat ons nog een wandeling van een uur te wachten om vanuit de haven de stad te bereiken en zijn we opgelucht als we tegen half twee ’s nachts op bed ploffen in een klein hotelletje. Met écht hotelontbijt in de ochtend.

Behalve het verkennen van de stad benutten we de tijd in Punta Arenas om foto’s te laten afdrukken, kerstkaarten te versturen en twee kampeerplekken in Parque National Torres del Paine te reserveren zodat we in ieder geval drie dagen kunnen hiken in het park. Als de internetverbinding in ons hostel even meewerkt ontvangen we een hele reportage van Sint en zijn pieten die onze lieve mannen, hun papa’s en mama’s in Simpelveld met een bezoek verrassen. Met dank aan een paar lieve hulppieten, die ervoor zorgden dat onze sinterklaastraditie gewoon door gaat. Ook al zitten we duizenden kilometers verderop en is er in geen velden of wegen een pepernoot te bekennen.

Na drie uur langs de Ruta 3 te hebben gestaan met een bijna bevroren duim in de lucht vinden we het welletjes. Geen lift deze keer, maar een busticket voor de rit naar Puerto Natales. In de gezellige kantine van Camping Guïno in Puerto Natales brengen we de avond door met de documentaires ‘Patagonia: Earth’s secret paradise’ van David Attenborough en leren we een aantal leuke reizigers kennen. Nadieh vindt de volgende ochtend een stuk chocola in haar bergschoen en Ruben krijgt van de Sint een extra nachtje kamperen in Torres del Paine. Met een beetje improviseren kunnen we de volledige W-Trek in vier dagen lopen. Aangezien we nog een week moeten wachten alvorens in het park terecht te kunnen plannen we een driedaagse wandeling samen met Ines en Theo. Het Frans-Duitse stel is ook een jaar op reis dus we hebben genoeg te kletsen. We gaan op pad naar de Cuevas de Milodón en Laguna Sofia. In de grotten werden restanten van de Milodón, de grootste luiaard gevonden, maar veel valt er eigenlijk niet te bekijken. Het uitzicht en de wandeling er naartoe is wat ons betreft mooier. Na de tweede etappe van onze tocht kamperen we op een heuveltje bij Laguna Sofia. Als we wakker worden blijkt dat de perfecte kampeerplek, aangezien de besneeuwde toppen achter het meer sprookjesachtig weerspiegelen in het strakke wateroppervlak, totdat tien minuten later de wind weer opsteekt en het mooie plaatje verdwijnt.

Terug op de camping treffen we de voorbereidingen voor de beroemde W-Trek in Torres del Paine. Het smakelijke kerstbrood in de supermarkt is een welkome en passende afwisseling als trekking-lunch, het extra gewicht nemen we voor lief. Verder staat er soep, rijst, noedels, muesli op het menu voor de komende vier dagen. De bus en boot brengt ons naar Paine Grande, de camping en ranger station in het Torres del Paine park waar onze route begint. Tussen de tientallen tentjes zoeken we beschutting tegen de beruchte Patagonische wind, zetten onze tent op en beginnen aan de eerste wandeling naar de Grey gletsjer. In de meest westelijke vallei woedde in 2012 een grote bosbrand, waarvan de gevolgen goed zichtbaar zijn. Als we het eerste uitzichtpunt beklimmen zien we een aantal kleine stukken ijs in het gletsjermeer drijven, en even later wacht ons de eerste blik op de machtige Grey gletsjer. Het weer zit mee, de zon laat de ijsvlakte schitterend wit en blauw kleuren. Na acht uur zijn we terug in Paine Grande om snel te koken en de tent in te kruipen. Dag twee en drie lopen we bepakt en bezakt van uitzicht naar uitzicht, klimmen tot het einde van de mooie Francés vallei en ontmoeten onderweg een aantal mensen die we eerder op de camping in Puerto Natales leerden kennen, waaronder Theo en Ines.

Tegen het einde van de derde dag bivakkeren we in Torres Central, vanwaar de meeste bezoekers hun dagtochten beginnen. De afgelopen dagen hebben we nogal wat gelachen om de ‘hikers’ die met volgehangen rugzakken, bungelend met kopjes, handzeep, crocs, zonnepanelen en nog veel meer onzin van camping naar camping sjokten en hun oprechte teleurstelling uitten over het feit dat er bijvoorbeeld geen pinautomaten zijn in het park. De laatste dag begint storm- en regenachtig, terwijl we van plan zijn om tegen vijven in de ochtend aan de beklimming van de Mirador de Torres te beginnen. Na een poosje breekt de zon door en drogen we op. Het gevecht tegen de wind gaat gewoon door. Op de top worden we kort begroet door een mooie regenboog en komen héél soms zelfs alle torens even uit de wolken tevoorschijn. Tijdens de afdaling krijgt de wind regelmatig vat op ons en zit er niks anders op dan naar de grond te duiken om niet in de richting van de afgrond geblazen te worden. Terug op de camping zijn we blij dat ons tentje er nog staat en besluiten in de kooktent te gaan lunchen. Als we met nieuwe energie terug lopen om onze spullen te pakken ziet de tent er vanaf een afstandje nogal merkwaardig uit. Als we dichterbij komen blijken de laatste 30 minuten van de storm teveel voor één van de stokken. In Puerto Natales weten we een provisorische reparatie door te voeren en verzamelen we vervolgens zo veel mogelijk spullen om de tent degelijk te repareren.

Ondertussen produceren de bergschoenen van Nadieh een geur waar niemand blij van wordt, ze zijn per ongeluk een aantal dagen nat in de rugzak blijven zitten. Het vriesvak van de koelkast op de camping biedt uitkomst, gelukkig keek er niemand in de vuilniszak om te controleren wat we aan het invriezen waren!

9 thoughts on “Walking in Chile

    1. Wat een fantastisch verslag weer.Koude voeten he Nadine met schoenen uit de diepvries ha.haVeel plezier

  1. Haha, leuk verslag en wat betreft die schoenen, dat houdt je scherp ( of niet )
    Mooie foto’s en wacht alweer vol spanning af wat er gaat komen.

    Groetjes Marion en Marco

  2. hoi vakantiegangers, wat een avonturen beleven jullie geweldig we hebben weer genoten van het verslag en de foto s fijn dat jullie zo genieten. groetjes uit Kerkrade

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *